To specyficzna propozycja interakcji, początkowo skierowana do jednej osoby, szybko zmieniająca adresata, zaskakująca przewrotnością. Pytanie, sugerujące zainteresowanie wspólną aktywnością taneczną, okazuje się jedynie pretekstem, elementem odwracającym uwagę. Prawdziwy cel rozmówcy to nawiązanie kontaktu z inną osobą w grupie, co komunikuje w sposób bezpośredni, choć nietypowy. Taka strategia, choć ryzykowna, może być odebrana jako dowcipna i pewna siebie, albo też jako niegrzeczna i lekceważąca, wszystko zależy od kontekstu i poczucia humoru odbiorców. Ostateczny efekt zależy od reakcji obu pań, poczucia humoru i dynamiki grupy.
