Wyrażenie to, choć zabawne, porównuje wartość osoby do surowca, miedzi, w kontekście złomiarza, dla którego miedź ma znaczenie ekonomiczne, jest źródłem zarobku. Porównanie to jest więc paradoksalne, z jednej strony podkreśla użyteczność i wartość, z drugiej zaś sprowadza wartość osoby do wymiernej, materialnej korzyści, co może być odebrane dwuznacznie, jako komplement z przymrużeniem oka lub jako trywializacja uczuć. Sformułowanie to, użyte w kontekście zalotów, ma na celu rozbawić, zaskoczyć i pokazać dystans do tradycyjnych komplementów, jednak jego skuteczność zależy od poczucia humoru odbiorcy i kontekstu relacji, może być ryzykowne.
